Βγήκες από τα σωθικά βροντής Ανατριχιάζοντας μες στα μετανιωμένα σύννεφα Πέτρα πικρή, δοκιμασμένη, αγέρωχη Ζήτησες πρωτομάρτυρα τον ήλιο Για ν’ αντικρύσετε μαζί τη ριψοκίνδυνη αίγλη Ν’ ανοιχτείτε με μια σταυροφόρο ηχώ στο πέλαγος Ώ κόρη κορυφαίου θυμού Γυμνή αναδυομένη Άνοιξε τις λαμπρές πύλες του ανθρώπου Να ευωδιάσει ο τόπος από την υγεία Σε χιλιάδες χρώματα ν’ αναβλαστήσει το αίσθημα Φτεροκοπώντας ανοιχτά Και να φυσήξει από παντού η ελευθερία «Ωδή στη Σαντορίνη» Οδυσσέας Ελύτης |
 |
